Posadzone będą drzewa po obu stronach chodników: w jednym rzędzie (zewnętrznym – od strony jezdni) jarzębina dębowo-listna, kwitnąca latem pięknem białem kwieciem, a na jesieni okrywająca się kiściami czerwonych jagód, po drugiej, zaś stronie chodnika bawić będzie oko swojem barwnem kwieciem rząd krategusów.

Słowo Pomorskie, październik 1928 r.

*

Na skutek silnego przeciążenia sieci i maszyn prądu stałego, zarząd elektrowni i gazowni miejskiej w Toruniu został zmuszony przystąpić do radykalnego zaradzenia złemu przez budowę zupełnie nowej sieci z transformatorami, do której to budowy przystąpił już w październiku br.
Stan odziedziczony po Niemcach przedstawiał się w ten sposób, że na pokrycie zapotrzebowania 660 KV elektrownia posiadała maszyny, wytwarzające maksymalnie 600 KV, przyczem brak był zupełny rezerw, bo istniejącej baterji akumulatorów nie można fachowo poważnie uważać za rezerwę.
Sieć kablowa prądu stałego, łatana prawie co 2 m i pogniła wymaga dziś tak kosztownej konserwacji, że wypada drożej niż amortyzacja łącznie z oprocentowaniem nowej sieci.
Elektrownia i gazownia miejska w Toruniu, rozwiązując trudny technicznie i finansowo problem, poszła w kierunku wskazań najnowszej elektrotechniki, zmieniając razem z siecią system prądu ze stałego na zmienny i unifikując w ten sposób system prądu dla całego Torunia z przedmieściami, dotychczas bowiem część miasta miała prąd stały, a część — zmienny.
Zmiana systemu prądu pociąga za sobą konieczność przerobienia złączy mieszkaniowych, które elektrownia przerabia na własny koszt. Konsumenci, zużywający energję do światła, nie odczują zupełnie przejścia na prąd zmienny, gdyż każda żarówka żarzy się również dobrze stałym jak i zmiennym prądem, natomiast motory prądu stałego nie nadają się do ruchu prądem zmiennym. W celu przyjścia z pomocą konsumentom, posiadającym motory prądu stałego, elektrownia będzie nadal, do już zainstalowanych motorów prądu stałego, dostarczać prąd stały, jednakże bez odpowiedzialności za pewność ruchu, oraz po cenach wyższych, aniżeli prąd zmienny.
Z powodu wspomnianego przeciążenia urządzeń prądu stałego elektrownia była zmuszoną wstrzymać dalsze dołączanie nowych instalacyj na prąd stały.
Słowo Pomorskie, grudzień 1928 r.

Nareszcie więc znikły te niepotrzebnie zabierające miejsc w ratuszu i anachronicznie urządzone ustępy. Tylko po co ten olbrzymi napis „dla kobiet” wciąż jeszcze szpeci front ratusza?. Przypuszczać należy, że chyba szyld ten nie jest zaliczony do „zabytków” podlegających konserwacji.

Słowo Pomorskie, sierpień 1928 r.

Zajrzyjmy na chwilę do budującego się pięknego gmachu miejskiej Kasy Chorych, przy ul. Trzeciego Maju, nazwanego dla swej okazałości „Pałacem Zdrowia”.

Dwupiętrowy, potężnych rozmiarów gmach. Zewnętrznie i wewnętrznie jest on w fazie końcowych robót, rzecz oczywista, bez wewnętrznego urządzenia.

Główne wejście prowadzi do może niezbyt obszernego hallu, gdzie mieścić się będzie rodzaj poczekalni.

Jak się już dziś zorjentować można, rozmieszczenie poszczególnych oddziałów było bardzo praktycznie obmyślono i do potrzeb przystosowane. Szczególnie obszerne i pełne światła są sale i korytarze. Pod tym względem nie szczędzono miejsca, a kierowano się jedynie higieną.

W suterenach tego gmachu znajdą pomieszczenie tak miastu naszemu niezbędne, publiczne łazienki i natryski, z których za niezbyt (jak zapewniają) wysoką opłatą, korzystać będą mogli wszyscy obywatele miasta. Ponadto w suterynach znajdą pomieszczenie ubikacje gospodarcze.

Na parterze, poza gabinetem lekarza dyżurnego znajdą się: Zakład wodoleczniczy dla chorych członków Kasy, Zakład Zanderowski i fizyko-terapeutyczny oraz kuchnia mleczna dla dzieci.

Na I piętrze zostaną pomieszczone biura administracji, gabinet naczelnego lekarza Kasy Chorych Poradnia dla matki i dziecka, Poradnia dla grużlicznych (z osobnem wejściem) i dla tychże kuchnia mleczna. Dalej gabinet dentystyczny, laboratoria i Zakład rentgenowski.

Na II piętrze znajdą się: Ambulatorja lekarskie, oddziały: inhalacyjny, chorób skórnych i wenerologiczny, chirurgiczny, wreszcie prywatne mieszkanie dyrektora Kasy Chorych.

Wedle zapewnień miarodajnych osób, „Pałac Zdrowia” otrzyma również najnowsze techniczne urządzenia wewnętrzne w każdej dziedzinie leczniczej.

Piękny ten gmach, który stanie się niewątpliwie, jeszcze jedną więcej ozdobą naszego miasta projektował architekt inż. Ulatowski, zaś jego budowę prowadzi budowniczy Fr. Schneider, zatrudniając przy niej wyłącznie siły fachowe i robotnicze — miejscowe.

Pałac Zdrowia wykończony i oddany zostanie do użytku publicznego, przypuszczalnie w kwietniu 1930 r.

Dzień Pomorski, listopad 1929 r.