Drugie rozporządzenie policji toruńskiej,

bardzo na czasie i bardzo zbawienne skutki obiecujące, wywołane zostało zapewne nieszczęśliwym pożarem naszego mostu, który niezawodnie zgorzał od porzuconego cygara palącego się. Policya przypomina więc § 38 regulaminu ulicowego dla Torunia z 28 marca 1845 roku, który tak opiewa:
„Palenie tytoniu na ulicach jest dozwolone, zakazane wszelako wszędzie tam pod karą 6 marek, gdzie je za niebezpieczne ze względu na ogień uważać należy, jako to: w bliskości przedmiotów łatwo się zapalających, w tłoku zgromadzonych ludzi np. wojska, przy pochodach publicznych, pogrzebach, ruchu targowym itd.”
Ale nie w tem nowość i rzecz, którą szczególniej podnosimy. Policya ogłasza zarazem, że urzędnikom policyjnym nakazano uważać na chłopców i osoby „napół dorosłe” — halberwachsene a więc niedorosłe — a gdy te przydybią palące na ulicy lub miejscach publicznych, mają wystąpić, odebrać im to, co chłopcy palą i donieść rodzicom, opiekunom lub majstrom. Jeżeli zaś przydybani starsi nad lat 12, policya karę wymierzy. — Rzeczywiście też aż do oburzającej śmieszności rozpowszechniło się publiczne palenie tytoniu między naszemi smarkaczami, że powiemy po prostu i czas temu położyć koniec. Ale policya nie wydala dotąd prawomocnego zakazu, więc bodaj czy będzie mogła karać za to, co jeszcze nie zakazano.
Gazeta Toruńska, lipiec 1877 r.