Łowcze obieże wieczorne i nocne

zarządza raz po raz policya toruńska w zaroślach promenadowych na stokach tutejszych wałów fortecznych, a to na wałęsające się tam dziewki. Ostatni taki połów wieczorem 23 b.m. przyniósł w zdobyczy 10 sztuk tych pięknych panienek, których bezwstyd i zuchwałość doszła tego stopnia, że już samą policyą przestrasza. Na uwagę zasługują spółki, w które damy te lubią wchodzić z kawalerami z zacnego cechu drapichrustów, urwipołci, rzezimieszków i wszelkich odcieni łobuzów. Czarodziejki tych gajów służą za wabia a męscy wspólnicy okładają przynęconym gachom boki kijami i obdzierają z zegarków, pieniędzy, odzieży, a nawet z tych dwóch łokci sukna, które na czterech łokciach płótna stanowią charakterystyczną część ubioru męskiego. Już to rzadko które mniejsze miasto ma takie mnóstwo włóczęgów i rozpustnic, jak nasz Toruń, mimo energii i wysileń policyi.
Gazeta-Toruńska, lipiec 1875 r.