Wymiana terenów między miastem a wojskiem

pakt.gif
W roku 1920 już gmina m. Torunia za zgodą władz wojskowych podjęła praca około rozbiórki fortyfikacyj, mając na względzie przede wszystkiem zatrudnienie licznych rzesz bezrobotnych. Prace te mniej lub więcej intensywnie prowadzone były do jesieni roku 1923.
Prace dokonywane były na koszt gminy, która jako rekompensatę otrzymać miała cegły, kamienie i inny materjał, pozostały z rozbiórki
W lipcu 1923 magistrat miasta Torunia zwrócił się do Rady Ministrów z prośbą, o przyznanie miastu na własność gruntów pofortecznych, motywując swa prośbę jak znacznemi kosztami, poniesionemi przez miasto przy usuwaniu obwarowań, tak i żywotną potrzebą posiadania przez miasto tych terenów gwoli należytego jego rozwoju i rozbudowy.
Ministerjum spraw wojskowych, wychodząc z założenia, że tereny te stanowią własność skarbu państwa i że niema racji, która by zniewoliła państwo do uszczuplenia swego stanu posiadania, zasadniczo zgodziło się na oddanie gruntów, ale drogą zamiany i zaproponowało zwołanie w tym celu komisji międzyministerialnej. Zadaniem komisji tej miało być ustalenie warunków zamiany, oraz jakie mianowicie tereny i objekty mają być wymienione.
Po raz pierwszy komisja ta zebrała się 19 lutego 1924 r. W październiku zaś od 15-go do 23-go 1925 r. trwały posiedzenia komisji, na których ostatecznie uzgodniono postulaty stron obu i sporządzono protokół, który służyć ma za podstawę do spisania ostatecznej umowy. Protokół ten w streszczeniu przytaczamy poniżej.

Władza wojskowa przekazuje miastu:
1. Stary mur forteczny koło ulicy Nadbrzeżnej z przylegającymi do niego parcelami i budynkami wojskowymi a to: przybudówką południową domu mieszkalnego przy „Schirrhofie”, Bramą Mostową, budynkiem parterowym przyległym do bramy Mostowej, „Stary Gołębnik”, Bramę Klasztorną.
2. Część ulicy Nadbrzeżnej
3. Parcelę gruntu pomiędzy ulicami Poniatowskiego, Warszawską i św. Jakuba
4. Grunty pomiędzy ul. Fredry a Czerwoną Drogą
5. Tereny około koszar Racławickich
6. Parcelę zwaną „Kępą Bazarową”
7. Brama Żeglarska
8. spichlerz w murze na zachód od bramy Mostowej
9. podwalnia przy ul Lubickiej
10. kilka kazamat

Miasto Toruń przekazuje władzy wojskowej
1. Parcele przy koszarach Prądzyńskiego koło dworca Toruń – Szkolny
2. Grunty dla rozszerzenia placu hali balonowej
3. Grunty dla rozszerzenia wodnego placu ćwiczeń saperskich
4. Grunty dla rozbudowy lotniska i dla urządzeń lądowego placu ćwiczeń saperskich
5. Grunt dla placu ćwiczeń z posiadłości miejskiej Katarzynki pod nazwą „były plac wyścigowy”
6. Teren o powierzchni 14 ha koło portu zimowego
7. Tereny gminy m. Torunia zajęte przez schrony pogotowia pododcinkowego:
a) na Mokrem przy Górach Kozackich
b) na Bielanach i
c) przy koszarach Zamoyskiego i Prądzyńskiego pozostają w bezpłatnej używalności wojska na czas nieograniczony, aż do chwili kiedy władze wojskowe schrony zniosą względnie zrezygnują z ich utrzymania.
Wg. Słowa Pomorskiego z XI-XII. 1925
1925-11-29_pakt-toru�ski-mapa_2.jpg

Komentarze do “Wymiana terenów między miastem a wojskiem

  1. Jak nie wierzyc, ze historia „kołem się toczy” .Prawie po stu latach od tamtych wydarzen znowu będzie wymiana terenów.

  2. Ze schronami pogotowia pododcinkowego (a było ich 52, ulokowanych w dwunastu grupach), wojsko miało więcej kłopotu niż pożytku. Obiekty te były zamieszkiwane przez bezdomne rodziny i wszelkie sposoby pozbycia się lokatorów zawsze kończyły się fiaskiem. Toteż, w 1926 roku, władze wojskowe oddały schrony na powrót właścicielom gruntów, na których te schrony postawiono, z zastrzeżeniem, by ich nie burzyć, gdyż przydać się mogą mieszkańcom na wypadek wojny jako schronienie. Wyjątkiem były grupy: 6. – na Bielanach, którą to (pieć schronów) rozebrano pod budowę klasztoru Redemptorystów i 2. – przy dworcu Toruń Mokre, gdzie dwa schrony poddały się rozbudowie dworca a dokładniej budowie pętli tramwajowej na ulicy Rubinkowskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *